Наука и здравоохранение, 2026, № 4(28), с. 68-75
IDENTIFYING HIGH-RISK GROUPS FOR STROKE RECURRENCE: ONE-YEAR OUTCOMES FROM A PROSPECTIVE COHORT: ВЫЯВЛЕНИЕ ГРУПП ВЫСОКОГО РИСКА РЕЦИДИВА ИНСУЛЬТА: РЕЗУЛЬТАТЫ ГОДИЧНОГО НАБЛЮДЕНИЯ В ПРОСПЕКТИВНОЙ КОГОРТЕ
ИНСУЛЬТТІҢ ҚАЙТАЛАНУ ҚАУПІ ЖОҒАРЫ ТОПТАРДЫ АНЫҚТАУ: БОЛЖАМДЫ КОГОРТАДАН АЛЫНҒАН БІР ЖЫЛДЫҚ НӘТИЖЕЛЕР
West Kazakhstan Marat Ospanov Medical University, Aktobe, Republic of Kazakhstan;
Semey Medical University, Semey, Republic of Kazakhstan.
Аннотация · Abstract
Relevance: Stroke recurrence remains a major contributor to long-term morbidity and mortality. Despite improvements in acute management and secondary prevention, the risk of relapse within the first year remains clinically significant. Identifying predictors of recurrence is critical for tailoring follow-up strategies and optimizing preventive care. The aim of this study is to analyze the survival of stroke patients and evaluate the impact of risk factors. Materials and Methods: This prospective cohort observational study included 150 stroke patients admitted to two multidisciplinary hospitals between February and July 2024. Eligible patients were aged ≥ 18 years, admitted within 48 hours of symptom onset, and followed for 12 months after discharge. The primary endpoint was recurrence-free survival (RFS), defined as the time from discharge to recurrent stroke or death. Survival probabilities, subgroup differences, and independent predictors of recurrence were evaluated. Results: During the follow-up period, a recurrent stroke was recorded in 10 out of 150 patients (6,7%). According to the Kaplan-Meier analysis, the 12-month recurrence-free survival rate was 90,2%, corresponding to an estimated 12-month cumulative probability of recurrence of 9,8%. Most events occurred in the second half of follow-up. Patients with diabetes mellitus had significantly lower RFS than those without (86.8% vs.97.3%, p = 0.009). Patients with a history of recurrent stroke also had poorer outcomes compared to first-time stroke cases (84.0% vs. 96.8%, p = 0.007). Cox regression identified recurrent stroke at admission (HR = 3.83, 95% CI 1.09–13.44, p = 0.036) and diabetes mellitus (HR = 3.84, 95% CI 1.06–13.84, p = 0.040) as independent predictors of recurrence. Gender was not significantly associated with outcomes. Conclusion: One-year recurrence-free survival after stroke was favorable overall; however, patients with diabetes and those admitted with a recurrent stroke had approximately 3,8-fold higher and 3,8-fold higher HR, respectively. Актуальность: Рецидив инсульта остается одной из основных причин долгосрочной заболеваемости и смертности. Несмотря на улучшение методов оказания неотложной помощи и вторичной профилактики, риск рецидива в течение первого года остается клинически значимым. Выявление предикторов рецидива имеет решающее значение для разработки стратегий последующего наблюдения и оптимизации профилактической помощи. Цель исследования: анализ выживаемости пациентов, перенесших инсульт, и оценка влияния факторов риска. Материалы и методы: В это проспективное когортное обсервационное исследование были включены 150 пациентов с инсультом, госпитализированных в две многопрофильные больницы в период с февраля по июль 2024 года. В исследование были включены пациенты в возрасте ≥ 18 лет, госпитализированные в течение 48 часов после начала симптомов, и наблюдались в течение 12 месяцев после выписки. Первичной конечной точкой была выживаемость без рецидива (ВБР), определяемая как время от выписки до повторного инсульта или смерти. Были оценены вероятности выживания, различия в подгруппах и независимые предикторы рецидива. Результаты: В течение периода наблюдения рецидив инсульта был зарегистрирован у 10 из 150 пациентов (6,7%). По данным анализа Kaplan-Meier, 12-месячная безрецидивная выживаемость составила 90,2%, что соотвествует оцененной 12-месячной кумулятивной вероятности рецидива 9,8%. Большинство событий произошло во второй половине периода наблюдения. У пациентов с сахарным диабетом выживаемость без рецидивов была значительно ниже, чем у пациентов без диабета (86,8% против 97,3%, p = 0,009). У пациентов с анамнезом повторного инсульта также наблюдались худшие результаты по сравнению со случаями первого инсульта (84,0% против 96,8%, p = 0,007). Регрессионный анализ Кокса выявил повторный инсульт при поступлении (ОР = 3,83, 95% ДИ 1,09–13,44, p = 0,036) и сахарный диабет (ОР = 3,84, 95% ДИ 1,06–13,84, p = 0,040) как независимые предикторы рецидива. Пол не был значимо связан с исходами. Заключение: Одногодичная выживаемость без рецидивов после инсульта была благоприятной. Однако у пациентов с диабетом и у тех, кто был госпитализирован с повторным инсультом, риск рецидива был выше примерно в 3,8 раза и в 3,8 раза соответственно. Кіріспе: Инсульттің қайталануы ұзақ мерзімді аурушаңдық пен өлімнің негізгі себебі болып қала береді. Жедел емдеу мен қайталама профилактиканың жақсаруына қарамастан, бірінші жыл ішінде қайталану қаупі клиникалық тұрғыдан маңызды болып қала береді. Қайталану болжаушыларын анықтау бақылау стратегияларын бейімдеу және профилактикалық көмекті оңтайландыру үшін өте маңызды. Зерттеудің мақсаты. Бұл зерттеудің мақсаты - инсульт алған науқастардың өмір сүру деңгейін талдау және қауіп факторларының әсерін бағалау. Материалдар мен тәсілдер: Бұл перспективалық когорттық бақылау зерттеуіне 2024 жылдың ақпан-шілде айлары аралығында екі көп салалы ауруханаға түскен 150 инсульт пациенті кірді. Қолайлы пациенттердің жасы 18 жастан асқан, симптомдар басталғаннан кейін 48 сағат ішінде түскен және ауруханадан шыққаннан кейін 12 ай бойы бақыланған. Негізгі мақсат - қайталанусыз өмір сүру (ҚӨС), ол ауруханадан шыққаннан бастап қайталанған инсультке немесе өлімге дейінгі уақыт ретінде анықталды. Өмір сүру ықтималдығы, кіші топтардың айырмашылықтары және қайталанудың тәуелсіз болжаушылары бағаланды. Нәтижелер: Бақылау кезеңінде 150 науқастың 10-ында (6,7%) қайталанатын инсульт тіркелді. Каплан-Мейер талдауына сәйкес, 12 айлық қайталанусыз өмір сүру көрсеткіші 90,2% болып, 12 айлық қайталанудың жинақтамалы ықтималдығы шамамен 9,8-ды құрады. Көптеген оқиғалар бақылаудың екінші жартысында болды. Қант диабетімен ауыратын науқастарда қайталанусыз өмір сүру көрсеткіші қант диабеті жоқ науқастарға қарағанда айтарлықтай төмен болды (86,8% vs. 97,3%, p = 0,009). Қайталанатын инсульт тарихы бар науқастарда да алғашқы инсульт жағдайларымен салыстырғанда нәтижелер нашар болды (84,0% vs. 96,8%, p = 0,007). Кокс регрессиясы ауруханаға жатқызу кезінде қайталанатын инсультті (HR = 3,83, 95% CI 1,09–13,44, p = 0,036) және қант диабетін (HR = 3,84, 95% CI 1,06–13,84, p = 0,040) қайталанудың тәуелсіз предикторлары ретінде анықтады. Жынысы нәтижелермен айтарлықтай байланысты болған жоқ. Қорытынды: Инсульттан кейін бір жылдық қайталанбаған өмір сүру жалпы алғанда қолайлы болды; дегенмен, қант диабетімен ауыратын және қайталанатын инсультпен ауруханаға жатқызылған науқастарда қайталану қаупі шамамен 3,8 есе және 3,8 есе жоғары HR тіркелді.
Сведения · Details
- DOI 10.34689/sh.2026.28.4.008
- Журнал · Journal Наука и здравоохранение
- Язык · Language русский
- Цитирования (Crossref) · Citations 0